Mαρία Χανιώτου

Nίκο, Νίκο τι να πω. Ένα λυπάμαι δεν αρκεί. Γιατί η ζωή ζητάει να πληρωθούν οι λογαριασμοί, να φάμε, να ζεσταθούμε κτλ. Και τώρα τι γίνεται τώρα θα πω, την στιγμή που σε ένα τραπέζι παίζουν τις τύχες ενός έθνους!

Κατερίνα. Το τραγουδούσε ο Γιάννης με την κιθάρα του και είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Μερικά τραγούδια είναι διαχρονικά.Πόσο θα ήθελα να διαψεύδονταν!

Άννα εμένα να δεις. Είπα απλά θα μάθω τα νέα από το ίντερνετ.Σα δεν ντρέπονται λέω εγώ. Ούτε το σάλιο μου δεν θέλω να χαλάσω πάνω τους.Μηδενός εξαιρουμένου των πολιτικών της ψευτιάς και ό, τι άλλο μπορεί να βάλει νους ανθρώπου.

Γιώτα είπες λέξη αγγελική. Χαμόγελο. Χαίρομαι που το διαβάζω έστω. Να υπάρχουν κάποιοι να μεταδίδουν χαμόγελα.Στον Καιάδα να τους ρίξουμε αυτοί θα βρουν τρόπο να βγουν.

Τι κρίμα να έχουν φέρει τους πολίτες σε παρόμοια θέση να πιστεύουν πως απεργάζονται δαιμόνια πράγματα. Θλιβερό.
Τώρα όσο κι αν προσπαθώ να περάσω όμορφη Κυριακή δεν είναι και τόσο εύκολο αφού αύριο είναι Δευτέρα και δεν μπορώ να προγραμματίσω πλέον τις δουλειές μου ελλείψει χρημάτων. Απορώ, αναρωτιέμαι πού θα φτάσουμε;

Χιούμορ διακρίνω Βιργινία. Μπράβο. Ίσως δεν είναι η καλή μου μέρα που λέω σε όλους αισιοδοξία. Σήμερα οι ορμόνες της λύπης έχουν πάρει αμπάριζα τον οργανισμό και ζητούν την εξόντωσή του. Μα όχι θα το παλέψω.Εγώ είμαι εκείνη με την ανάρτηση "θα σας περιμένω στην ακτή με τους νικητές". Τώρα είμαι πάνω σε μια ξέρα και κοιτάζω τα αφρισμένα κύματα και τρομάζω. Θα πάρω θάρρος και θα βουτήξω.

"Aνάθεμά την την βλογιά" ανέκραξε ο Κατσαντώνης όταν τον έπιασαν επειδή ήταν στο στρώμα με πυρετό από βλογιά. Πάντοτε αυτό μου έρχεται στο νου όταν αισθάνομαι να με πιέζουν οι καταστάσεις τόσο όσο τώρα γύρω μας, ας μιλήσω σε πληθυντικό ασφυκτικός κλοιός και εμείς σαν τα ποντίκια σε παγίδα πιασμένοι. Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς οι πολίτες. Και δυστυχώς εκείνη την ώρα λέω και εγώ αυτό που είπε ο Κατσαντώνης. Ανάθεμά μας είμαστε φτωχός λαός. Αλλά δεν κάνουμε και κάτι να ξεφύγουμε από αυτόν τον οικονομικό βάλτο. Αυτοί ξέρουν και δεν κάνουν τίποτα. Σχέδιο είναι καλά πασπαλισμένο με ζάχαρη τριάντα ετών.
ΥΓ. Όπως κατάλαβες ούτε χιούμορ δεν μπορώ να κάνω πια.Ευχαριστώ για το πέρασμά σου, όπως και όλων των υπολοίπων.

Νίκο θα ήθελα να κλάψω και δεν μπορώ. Είμαι δύσκολη στο κλάμα, έχασα ρόλους στο θέατρο κι όμως παρότι η ζωή μου δίνει τόσες αφορμές εγώ σφίγγω τα μάτια και δεν ξέρω πια τι κάνω. Όλοι γύρω μου το ίδιο. Αισθάνομαι πως και εγώ έστω και σαν τελευταίο οχυρό κινδυνεύω να καταρεύσω. Δύσκολος Φεβρουάριος μπήκε.Πού να πρωτοτρέξει ο Θεός.Πώς να φωνάξω το όνομά του!

Eυχαριστώ για τα λόγια σου. Βάλσαμο στις ψυχή. Είπες λέξεις κλειδιά. Ένα μόνο καταλήγω. Πώς να γινόταν, που δεν γίνεται, να κάναμε μια βόλτα στη νοτισμένη γη της Νισύρου,να καθόμουν στο παραθύρι σου και να αγνάντευα τη θάλασσα ώρες και μετά να κάναμε κεριά και τηγανίτες!Και από κοντά και η νονά σου να μας χαμογελά. "Θέλεις τηγανίτες κυρά Αιμιλία" θα ρωτούσα και εκείνη θα περίμενε το πιάτο της που στη στιγμή θα το ετοίμαζα.Μου φαίνεται το μήνυμα πως είναι γραμμές μυθιστορήματος.

Είμαι στα πατώματα....... Δυσκολεύομαι να φτάσω στη καρέκλα του υπολογιστή. όμως θα τα καταφέρω. Θα πιαστώ γερά με τα τρεμάμενα χέρια μου, θα στήσω τα πόδια που δνε με κρατάνε και θα καθίσω. Το πότε μη με ρωτάς.